دانشگاه ادیان و مذاهب هفت آسمان 2322-4290 11 41 2009 05 22 The Relationship between Faith and Practice in Twelver Shiism رابطة ایمان و عمل در شیعه 97 120 68664 FA احمدرضا مفتاح استادیار گروه ادیان ابراهیمی دانشگاه ادیان Journal Article 2009 04 03 In order to explain how faith and practice are related on the basis of the Twelver Shiite sources, we can speak of two kinds of relationship: conceptual and objective. The conceptual relationship of faith and practice is concerned with the question whether practice is a constituent part of faith. If practice is among constituent parts of faith, the loss of it will lead on to the loss of faith. But if practice is regarded as one of the conditions or elements outside faith, the loss of it won’t result in the loss of faith although it won’t be a perfect one.  This issue is significant, because on the one hand, according to some Shiite traditions, physical act is one of the constituent parts of faith and it is even narrated that faith totally consists in practice and on the other hand, if this is the case, the number of believers will be very restricted whereas this position is not consistent with the current Shiite viewpoint. As regards the objective relationship, the interaction between faith and practice can be either of a conditional, revealing or concomitant type in the external world. In fact, faith necessitates righteous practice and righteous practice, in turn, is a sign and proof of faith. <br />  برای تبیین چگونگی رابطة ایمان و عمل با تأکید بر منابع شیعة اثناعشری از دو نوع رابطه می‌توان سخن به میان آورد: رابطة مفهومى و رابطة عینی. رابطة مفهومى ایمان و عمل به کالبد شکافى این معنا مى‌پردازد که آیا عمل جزو ذات ایمان است یا نه؟ اگر عمل از اجزاى تشکیل‌دهندة ایمان باشد با فقدان آن، ایمانْ نیز منتفى مى‌شود و اگر عمل جزو ذات ایمان نباشد، بلکه از لوازم یا شرائط ایمان محسوب شود، با فقدان آن ایمان منتفى نمى‌شود، گرچه ایمان کامل نخواهد بود. اهمیت مسئله از آنجاست که از یک سو از ظاهر برخی روایات شیعه برمی‌آید که عمل جوارحی یکی از ارکان ایمان است و حتی گاه گفته شده که تمامیِ ایمان به عمل است و از سوی دیگر اگر عمل جزو ذات ایمان محسوب شود، دایرة اهل ایمان تنگ می‌شود و با دیدگاه رایج امامیه در تعارض خواهد بود. و اما در رابطة عینی سخن بر سر این است که در عالم واقع، رابطة دو سویه‌ای از نوع اشتراط، کاشفیت یا تلازم میان ایمان و عمل وجود دارد. چراکه ایمان مقتضى عمل صالح است و عمل صالح نشانه و دلیل بر ایمان خواهد بود.<br />   https://haftasman.urd.ac.ir/article_68664_757b627a7a9540cbd65ae7197baac7d3.pdf