تأثیر ایران بر یهودیت: سدة نخست پ . م. تا سدة دوم میلادی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه ادیان غیرابراهیمی دانشگاه ادیان

2 دانشجوی دکتری فرهنگ و زبانهای باستانی

چکیده

تأثیر و تأثر ادیان نسبت به یکدیگر امری است که همواره نظر بیشتر محققان حوزة مطالعات ادیان را به خود جلب کرده است. البته بیان این موضوع که فکر یا عقیده یا آداب و رسوم یک دین از دین دیگری برگرفته شده کار چندان آسانی نیست و نیاز به بیان ادله و شواهد زیادی دارد، اما با این تفاسیر کاری است نو و بدیع. یکی از این ادیانی که تحت تأثیر افکار و عقاید دیگر تمدن‌ها و ادیان بوده یهودیت است. یهودیان به دلیل داشتن روابط نظامی و سیاسی تنگاتنگ با ایرانیانِ پیش از اسلام همواره در برابر این نظر قرار دارند که تمدن ایرانی چه از لحاظ عقیدتی و چه از لحاظ زبانی تأثیر بسزایی بر دین یهودیت به‌خصوص کتاب مقدس آنها گذاشته است. این مقاله که نوشتة یکی از بزرگ‌ترین ایران‌شناسان حال حاضر است به بررسی این نظر می‌پردازد.
 

کلیدواژه‌ها


Grundriss der Iranischen Philologie (1896-1904), II, PP. 1-120 (articles by K. F. Geldner, F. H. Weissbach, E.W. West), Strassburg.

J. C. Tavadia (1956), Die mittelpersische Sprache und Literatur der Zarathustrier, Leipzig, 1-66 (articles by I. Gershevitch and M. Boyce).

J. W. Swain (1940), ‘The Theory of the four Monarchies: Opposition History under the Roman Empire’, ClassPhil, 35, 1-21.

D. Flusser (1972), ‘The Four Empires in the Fouth Sybil and in Book of Daniel’, ISO, 2, 148-75.

J.darmesteter (1893), Le Zend Avesta, III, Annales de Musee Guimet, 24, Paris. PP. v-cvii.

L. H. Mills (1906), Zarathushtra, the Achaemenids and Israel, Chicago, and other works by the same author. J. Duchesne-Guillemin (1962), La religion de l’Iran ancien, Paris, PP. 257ff,

J. Duchesne-Guillemin (1958), The western Response to Zoroaster, Oxford.

M. Boyce (1975), A History of Zoroastrianism, Leiden.

W. B. H. Henning (1951), Zoroaster, Politician or Witch-Doctor?, London.

M. Smith (1963), ‘II Isaiah and the Persians’, JAOS, 83, 415-21.

M.Gaster (1908-26), ‘parsiism in Judism’, Encyclopedia Of Religion and Ethics, Edinburg, 9, pp. 637-40.

Russel, jewish Apocalyptic, PP. 315ff, 346ff.

R. Reitzenstein (1927), Die hellenistischen Mysterienreligionen nach ihren Grundgedanken und Wirkungen, 3rd edn., Leipzig and Berlin.

O.G. von Wesendonk (1924), Urmensch und Seele in der iranischen Überlieferung, Hannover.

C. H. Kraeling (1927), Anthropos and Son of Man, New York.

C. Colpe (1961), Die religionsgeschichtliche Schule, Göttingen.

S. Pines (1970), ‘Eschatology and concept of Time in the Slavonic Book of Enoch’, in: Types of Redemption, Studies in the History of Religions, Supplements to Numen, 18, ed. R. J. Z. Werblowsky and J. C. Bleecker, Leiden.

W. Bousset (1926), Die religion des Judentums im spät-hellenistischen Zeitalter, 3rdend., rev. H. gressmann, Tübingen.

E. Stave (1898), Über den Einfluss des Parsimus auf das Judentum, Harlem.

D. Winston (1965-66), ‘The Iranian component in the Bible, Apocrypha and Qumran: A Review of the Evidence’, HR, 5, 183-216.

J.R. Hinnels (1976), ‘Zoroastrian Influence on the Judaeo-Christian tradition’, JCOI, 45, 1-z3.